وکالت در ماده ۶۵۶ قانون مدنی چنین تعریف شده است:

«وکالت عقدی است که به موجب آن، یکی از طرفین طرف دیگر را بر انجام امری نایب خود قرار می‌دهد.»

انواع وکالت

وکالت به 2 دسته تقسیم می‌شود: مطلق و مقید.

مراد از وکالت مطلق این است که شخصی را برای تمامی امور وکیل قرار دهند و این وکالت شامل امور اداری و مالی موکل می‌شود، مثل فروش یا خرید یا پرداخت هزینه خانواده. بنابراین، در این قسم اعمال، وکیل نیاز به اجازه موکل ندارد.

وکالت مقید نیز به این معنی است که مورد وکالت مشخص و معین است و وکیل باید فقط در همان مورد معین، عمل کند، مثل خرید خانه یا فروش ماشین.

تقسیم وکالت از نظر شکلی

وکالت از نظر شکل نیز به وکالت رسمی یا عادی یا شفاهی تقسیم می‌شود. مورد وکالت باید چیزی باشد که به موجب قانون یا طببعتا در انحصار شخص نباشد، مثل وکالت در مجلس معامله که باید خود فرد عمل کند و نمی‌تواند دیگری را وکیل قرار دهد. همچنین خود شخص موکل باید بتواند آن را انجام دهد. برای مثال شخص ورشکسته که از دخالت در اموال ممنوع است، نمی‌تواند در مورد آن به دیگری وکالت دهد.

وکالت در توکیل

وکالت در توکیل زمانی اتفاق می افتد که وکیل مجاز باشد انجام کاری را که در آن وکالت دارد یعنی مورد وکالت را به دیگری واگذارد. این کار نیاز به تصریح دارد و در غیر این صورت، شخص ثالثی که وکالت به او داده شده است در مقابل موکل مسوول خسارات وارده خواهد بود.

وکیل ممکن است یک نفر باشد یا بیشتر از یک نفر. در صورت تعدد وکلا، ممکن است وکالت به طور اجتماع باشد یعنی همه با هم وکالت کنند یا به طور مستقل باشد به این صورت که هر کدام مورد وکالت را انجام دهد، کافی است. وکالت ممکن است مجانی باشد یا با اجرت. اگر مجانی بودن قید نشده باشد، طبیعتا به این معنی است که با اجرت خواهد بود. وکالت عقدی است جایز؛ بنابراین، طرفین می‌توانند هر گاه خواستند آن را بر هم بزنند، مگر اینکه وکالت وکیل یا عدم عزل او، در ضمن عقد لازمی شرط شده باشد.

 

وکیل پایه یک دادگستری - آدرس وکیل - تلفن وکیل