حضانت در خصوص نگهداری از اطفال و قیمومیت در خصوص اداره ی اموال اطفال است.
در قانون مدنی طبق ماده ی 1168 نگاهداری از اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است. در ادامه ی این قانون و آنچه در کتاب هشتم ذکر شده در ماده ی 1171 قانونگذار بر این است که در صورت فوت یکی از ابوین مسئولیت نگاهداری از طفل بر عهده ی دیگری خواهد بود هرچند متوفی پدر بوده و برای او قیم معین کرده باشد.
در بحث قیمومیت در آغاز تفاوت ولی قهری و قیم را بررسی میکنیم. تفاوت ولی قهری با قیم آن است که ولی قهری به حکم قانون تعیین شده و به همین جهت او را ولی قهری یعنی اجباری نامیده اند در حالی که قیم سمتی است که در صورت نبودن ولی خاص به حکم دادگاه جهت اداره ی امور مهجور به شخصی داده میشود که قیم نام دارد به علاوه دادستان و دادگاه اصولا در کار ولی قهری دخالت نمیکند حال آنکه بر کار قیم نظارت دارد.
در ماده ی 1188 گفته شده است که هریک از پدر و جد پدری بعد از وفات دیگری میتواند برای اولاد خود که تحت ولایت او میباشند وصی معین کند تا بعد از فوت خود در نگاهداری و تربیت آنها مواظبت کرده و اموال آنها را اداره نماید.
طبق این قانون چون ولایت از ولی قهری مستقیما به وصی داده میشود معمولا حدود اختیارات وصی هم از قیم بیشتر است مگر آنکه موصی اختیارات او را محدود کرده باشد.
در آخر به این نتیجه میرسیم که چنانچه طبق قانون 1235 مواظبت شخص مولی علیه (در اینجا طفل) و نمایندگی قانونی او در کلیه ی امور مربوط به اموال و حقوق مالی او با قیم است، اما متصدی حضانت در تربیت کودک اولویت دارد و مسئول است. بنابر این دو نهاد قیمومیت و حضانت متمایز و قابل تفکیک از یکدیگر اند.